Het werd steeds donkerder. Het dreigde, het rommelde, het regende een beetje. We hadden die nacht geslapen bij de Knorrhütte, niet zo ver onder de Zugspitze en zouden vandaag afdalen over het Wettersteingebergte richting Leutasch, waar we door Onkel Hugo weer opgepikt zouden worden. Ik genoot van het uitzicht op de Mieminger Kette en de Hohe Münde, die ik vanuit Zirl ook altijd kon zien en die ik zo indrukwekkend vond! En er was een berg die Predigtstuhl heette, die vond ik ook mooi.
Jong als ik was, had ik niet echt in de gaten dat de situatie langzamerhand steeds gevaarlijker werd; m’n vader moet wél steeds nerveuzer geworden zijn. We waren nog op hoogte, vlak bij de graat die de grens tussen Oostenrijk en Duitsland vormt en er naderde onweer. Wat te doen? Hoe lang kun je blijven lopen, wanneer moet je gaan schuilen? En waar? Onderaan een rotswand, die mij vreselijk hoog voorkwam, lag een massief rotsblok, waar m’n vader ons naartoe dirigeerde: zitten! We gingen snel op onze hurken zitten, met de rugzak tegen het rotsblok, netjes op een rijtje. Weggedoken in m’n regenjas,keek ik op de enkele tientallen meters hoge rotswand.. misschien wel hier of hier in de buurt. De regen kwam met bakken uit de lucht, het onweerde, en ik keek naar die bergwand voor me, die nog net niet in de wolken verdween.
Ineens zie ik beweging, daar hoog boven me. Een gestalte tekent zich af tegen de wolken, bovenop de rotswand; het is een man die zich dicht bij de rand waagt. Wat doet hij daar boven? Er loopt daar geen doorgaande route, maar misschien was hij wel onderweg naar een top ofzo? Hij lijkt zich voorover te buigen, zoekend naar een route van de rotswand af. Logisch, het is daar levensgevaarlijk boven op die kale rotspartij.. geen bomen, geen plek om te schuilen, niets. Maar er is geen pad naar beneden, alleen harde kale, steile rots en een gat van tientallen meters. Geen denken aan, in dit weer, om daar af te dalen. De man komt weer overeind, beweegt zich weg van de rand en ik zie hem bijna uit beeld verdwijnen. Op dat moment slaat de bliksem in, precies op de plek waar die man is. De bijbehorende donderklap zal best heel hard geweest zijn, maar die kan ik me niet eens herinneren. Ik roep en wijs, vertel het m’n ouders, daar liep een man! Ik weet het zeker! Daar waar de bliksem insloeg! Gespannen en kortaf verzekeren m’n ouders me dat ik me vergist heb, het zal wel iets anders geweest zijn, dat was geen man, echt niet, die bliksem was iets verderop.. Maar ik weet wat ik gezien heb. De bliksem, die recht voor me insloeg, op precies die plek waar die man zich terugtrok van de rand. Ik blijf gespannen kijken maar zie geen verdere beweging meer boven me.
Ook het onweer trekt weg, en na een poosje gaan we verder richting Leutasch. We verlaten het pad en gaan rechtstreeks naar het dal: zonder omwegen pakken we de kortste route naar beneden. M’n vader wil zo snel mogelijk weg van deze plek, en we kunnen de weg beneden ons zien liggen. Na een ingespannen mars komen we een simpele houten schuilhut tegen waar ook een paar lokale boeren schuilen voor de bui, en ik zie nog het grote glas himbeersaft wat de vriendelijke oude boer me aanreikt. Ik had er zin in, ik had dorst.
Over het voorval met de man op de berg wordt niet meer gepraat, maar de volgende morgen kan ik m’n nieuwsgierigheid niet bedwingen. In in de keuken bij Onkel Hugo en Tante Midi neem ik een kijkje in de Tiroler Tageszeitung. De voorpagina vermeldt één dode bergbeklimmer, door onweer om het leven gekomen in het Wettersteingebergte boven Leutasch.
