Vanochtend reden er opnieuw geen treinen tussen Maarn en Utrecht. De weinige reizigers op het perron, die voor de trein van 09.57 kwamen, bespreken onderling de situatie, uiten hun klachten en verwensen de NS. Het meisje dat op de bank zit doet niet mee; ze huilt slechts. Zo te zien is ze een jaar of achttien, leuke nette kleren aan.. was ze op weg naar een sollicitatiegesprek? Een belangrijk tentamen op school? Ze zegt niks, veegt af en toe met een gemaakt nonchalant gebaar haar tranen weg, die telkens opnieuw over haar wangen biggelen.
Ik vraag haar, “Gaat het wel met je”? Ze glimlacht onzeker naar me, veegt nog een traan weg en knikt van wel. “Kan ik je helpen”? Ze schudt haar hoofd, ze wil geen hulp.
Even later besluit ik de trein maar de trein te laten, ik ga wel thuiswerken. Ik sta vlak bij het nog immer huilende meisje en kijk haar nog een keer aan. “Zeker weten dat ik niks voor je kan doen?” Haar gezicht vertrekt, ze moet nu bijna hardop huilen, maar schudt opnieuw van niet. Ik aarzel even, zeg ‘sterkte’, draai me om en loop weg. De meeste andere would-be passagiers zijn ook al vertrokken. Terwijl het perron leegstroomt blijft zij alleen zitten, op de bank, terwijl de wind aan haar haren plukt en de tranen over haar wangen stromen.
Wie ben je? Waarom huil je? Natuurlijk mag ik me niet tegen iemands wil met die ander bemoeien. Als ze geen hulp wil is dat haar keuze. Maar het voelt niet goed.
